تبليغاتX
مسافر42
اي كه مرا خوانده اي ، راه نشانم بده

 

 

 

 

 

 

سكوت!

 

صدا بي صدا.

 

از وقتي فرياد را به ته گلو تبعيد كرده ام.

 

به جير جيرك پشت كمد اتاقم.

 

كه هرگز جايش را نيافتم.

 

حسودي ميكنم.

 

 

+ نوشته شده در  شنبه سوم آذر 1386ساعت 10:36  توسط صالحي  |